Ek is weer terug op die plaas.
Die bekende geluide.
Die grond onder my voete.
Die ritme van ’n lewe wat nie wag nie.
En tog…
iets in my is anders.
Ek het vir ’n rukkie stil geword.
Nie net van skryf nie, maar ook van probeer verduidelik, probeer sterk wees, probeer aanhou soos altyd.
Ek het tyd gevat.
Nie perfek nie.
Nie lank genoeg nie, want dit voel nooit lank genoeg nie.
Maar lank genoeg om iets te begin hoor wat ek lank stilgemaak het.
Myself.
Ons is so gewoond daaraan om aan te gaan.
Om te doen wat gedoen moet word.
Om sterk te wees vir ander.
Om te dra.
Om van onsself te vergeet.
En êrens langs die pad begin ons wegsteek.
Nie net vir ander nie,
maar ook vir onsself.
Ons verwerk nie altyd nie.
Ons bêre.
Ons druk weg.
Ons maak asof dit minder is as wat dit werklik is.
Want daar is nie altyd tyd om te voel nie.
Nie altyd ruimte vir selfsorg nie.
Maar die waarheid is:
wat ons wegsteek, verdwyn nie.
Dit wag.
Dit lê stil onder die oppervlak
en word deel van hoe ons leef, hoe ons reageer, hoe ons liefhet.
Ek het begin besef hoe nodig dit is om tyd te vat…
nie net om te rus nie, maar om te herstel.
Om te genees waar dit nog rou is.
Om asem te skep waar dit lank vasgehou was.
Nie net fisies nie.
Maar emosioneel.
Geestelik.
In my hart, my siel en my gees.
Dit voel vreemd in die begin.
Om jouself weer raak te sien.
Om te erken jy is moeg.
Om te erken jy het ook nodig.
Ons is geneig om dit laaste te sit.
Ons eie welstand.
Ons eie genesing.
Asof dit iets is wat ons eers kan doen wanneer alles anders reg is.
Maar alles raak nooit heeltemal reg nie.
En dalk is dit die punt.
Dalk moet ons nie wag vir die regte tyd om na onsself om te sien nie.
Dalk moet ons besluit dat ons ook deel is van die lewe wat ons probeer bou.
Hier, terug op die plaas, gaan alles aan soos altyd.
Maar ek probeer anders kyk.
Sagter.
Meer bewus.
Meer eerlik.
Ek probeer nie meer alles wegsteek nie.
Nie meer alles self dra sonder om asem te haal nie.
Ek leer stadig om plek te maak,
vir rus
vir herstel
vir nuwe asem.
En hier tussen stof en stilte is dit wat ek vandag vir jou wil sê:
Kies jouself ook.
Nie op ’n selfsugtige manier nie.
Maar op ’n eerlike manier.
Kies jou welstand.
Jou hart.
Jou siel.
Jou gees.
Want jy kan nie aanhou gee uit ’n plek wat leeg is nie.
En soms is die sterkste ding wat jy kan doen nie om aan te hou nie,
maar om vir ’n rukkie stil te word,
te voel,
te herstel…
en dan weer terug te kom.
Nie dieselfde nie.
Maar heel.
