Tussen stof en stilte

Daar is plekke waar woorde hard klink.

En dan is daar plekke waar stilte alles sê.

Ek leef tussen stof en stilte.

Nie omdat ek dit gekies het nie, maar omdat die lewe my hierheen gelei het.

Ek is ’n vrou, ’n ma, ’n dogter, ’n eggenoot.

Ek is ’n verpleegkundige van opleiding – iemand wat geleer is om pyn raak te sien, selfs wanneer dit stil is.

Ek is een van vyf dogters, grootgemaak in ’n huis waar bande diep geloop het en liefde soms hard gewerk het om te oorleef.

Ek is ook ’n ma wat ’n seun moes groet.

My kind is op 28 oorlede aan ’n kongenitale harttoestand.

Daar is geen handboek vir daardie soort verlies nie.

Net asemhaal. Net aanhou. Net leer hoe om met ’n leë plek saam te leef.

Ons wat kinders begrawe, dra dit anders.

Ons glimlag is sagter. Ons vreugde versigtiger.

Maar ons liefde bly groot.

Ek het my ma verloor toe ek 30 was – kanker.

Daardie verlies het my vinnig laat grootword.

Jy besef skielik: sekere mense gaan nie saam met jou oud word nie, al het jy dit verwag.

Ons leer vroeg dat tyd nie belowe is nie.

My lewe het draaie geneem wat ek nie beplan het nie.

’n Egskeiding.

’n Tyd van alleen wees.

En toe, onverwags, het die lewe my teruggebring na ’n ou matriekmaat – en saam met hom, nuwe geluk.

Vandag is ek weer getroud. Rustiger. Dieper. Met oë wat meer sien as voorheen.

My dogter studeer in Europa.

Ver weg.

En elke ma weet: trots en verlange woon soms in dieselfde asem.

Ons families is oor die wêreld versprei – elkeen besig om te oorleef, te bou, te hoop.

Maar hier, op die plaas, kom alles bymekaar.

Die grond.

Die diere.

Die uitdagings.

Die vreugdes.

Die rou werk van elke dag – en die stille dankbaarheid as die son sak en almal nog veilig is.

Ons wat op plase leef, weet:

Die lewe is nie net romanties nie.

Dit is hard.

Dit is rou.

Dit vra baie.

Maar dit gee ook terug.

In stilte.

In lojaliteit.

In liefde wat nie altyd woorde nodig het nie.

Hierdie blog, Tussen Stof en Stilte, is my plek om te praat – maar ook om namens ons te praat.

Vir vroue wat dra.

Vir gesinne wat aanhou.

Vir mense wat liefhet al maak dit seer.

Hier gaan ek stories deel.

Nie perfekte stories nie. Ware stories.

Van landbou en boerdery.

Van gesondheid en welstand.

Van kinders en familie.

Van lief en leed.

Van hoop wat soms net ’n fluister is.

As jy hier lees en dink:

“Dis ook my storie” – dan is jy presies waar jy moet wees.

Welkom.

Hier tussen stof en stilte. 🌾